www.iiiWe.com » مختصری درباره واکنش سیلیسی - قلیایی در بتن

 صفحه شخصی سیامک مطلبی   
 
نام و نام خانوادگی: سیامک مطلبی
استان: گیلان - شهرستان: رشت
رشته: کارشناسی ارشد عمران - پایه نظام مهندسی: سه
شغل:  عضو هیئت مدیره در یک شرکت ساختمانی
شماره نظام مهندسی:  11-3-0-11311
تاریخ عضویت:  1389/08/30
 روزنوشت ها    
 

 مختصری درباره واکنش سیلیسی - قلیایی در بتن بخش عمومی

12

سرطان بتن
راههای پیشگیری از واکنش سیلیسی قلیایی :


بکار بردن سیمانی که مقدار قلیایی آن پایین باشد.این سیمان را Low
Alkali  می خوانند سیمانی که Na2O و  K2O آن از 0.6 درصد بر اساس معادل
Na2O کمتر باشد.
جایگزین کردن سنگدانه های غیر فعال به جای سنگدانه های فعال
استفاده از مواد پوزولانی که به صورت ریز آسیاب شده باشند.
پوزولانها از حمله سنگدانه های فعال با قلیایی سیمان وارد واکنش شده و فعل و
انفعالات حادث می شود بنابراین می توان با استفاده از سیمان پوزولانی این
تغییر را تا حد زیادی کاهش داد.
استفاده از مواد افزودنی حباب زا: این افزودنی با ایجاد و یا
افزایش منافذ در بتن از خرابی های شدید و انبساط مخرب در ملات و بتن
جلوگیری و یا روند آن را کاهش میدهد .
پوزولان:

ماده سیلیسی یا سیلیسی آلومیناتی که به
خودی خود ارزش سیمانی شدن ندارد اما به شکل ذرات ریز و در مجاورت رطوبت و
با ترکیب شدن با هیدروکسید کلسیم خاصیت چسبندگی پیدا می کند. انواع مختلف
پوزولان که به صورت طبیعی و مصنوعی می باشد را می توان به پوزولانهای طبیعی
، دوده سیلیس و خاکستر بادی و غیره تقسیم کرد.

پوزولان ها بر واکنش قلیایی – سیلیسی
تاثیربسیاری دارد این مواد اگر بصورت ریز پودر شوند و به سیمان اضافه گردند
تاثیر زیادی بر کاهش این واکنش شیمیایی در بتن دارند اکثر پوزولانهای
طبیعی و مصنوعی از جمله خاکستر بادی قادر خواهند بود مقاومت بتن را در
مقابل این پدیده افزایش داده و ترکهای انبساطی ناشی از این فعل و انفعالات
را تا حدود یک پنجم کاهش دهند. تاثیر خاکستر بادی در تقلیل یا افزایش این
پدیده به میزان قلیایی ها موجود در خاکستر و   ریز دانگی آن بستگی دارد اما
پوزولانها نمی توانند کمک زیادی در مقابله با واکنش قلیایی – کربناتی به
بتن بکنند از آنجا که این واکنش نیز باعث این انبساط های شدید می شود خرابی
و ترک خوردن بتن را در پی دارد ولی بررسی ها نشان داده پوزولان ها در این
واکنش تاثیر قابل ملاحظه ایی ندارند و مانند سیمان معمولی عمل میکند.

واکنش قلیایی و کربناتی :

نوع دیگری از این واکنش مخرب و زیان آور
سنگدانه ها بین بعضی از دانه های آهک دولومیتی و قلیایی موجود در سیمان رخ
می دهد که باعث بوجود آمدن بتن  انبساطی مشابهی با آنچه در واکنش قلیایی –
سیلسی مشاهده شد ، میشود.

انواع مشخصی از سنگدانه های دو لومیتی رس
ریز دانه با قلیایی سیمان پدید آورنده  انبساط های نا مطلوب می باشند اما
بطور کامل هنوز واکنش های مربوطه شناخته نشده اند بخصوص نقش رس در سنگدانه
ها روشن نیست ولی اینگونه بنظر می رسد که خاک رس در تمام واکنش های انبساط
زا نقش دارد لازم به ذکر است فقط بعضی ازسنگدانه های دو لومیتی آهکی که سبب
واکنش انبساط زا در بتن می شود.

انبساط بتن ناشی از این واکنش را عواملی
چون درجه واکنش زایی مقدار اجزای واکنش زا و مقدار قلیایی سیمان و شرایط
نگهداری تاثیر می گذارند.

این انبساط را  میتوان از طریق کم کردن
مقدار سنگدانه های واکنش زا و جایگزینی سنگدانه غیر واکنش زا کاهش داد
خوشبختانه واکنشهای کربناتی بصورت فراوان و گسترده یافت نمی شود. بنابراین 
میتوان با اجتناب از مصرف سنگدانه ها  تا حدودی جلوی این پدیده را گرفت.
راه جلوگیری دیگری که می توان برای این واکنش پیشنهاد داد از استفاده از
سیمان قلیایی پایین (Low Alkali ) که  روند واکنش مخرب را تا مقدار زیادی
کاهش می دهد.

پوزولان ها در این پدیده توصیه نمی شوند زیرا برای واکنش قلیایی کربناتی موثر نیستند.

آزمایش های مربوط به واکنش قلیایی با سنگدانه های سیلیسی:

تعیین سلامت سنگدانه با استفاده از سولفات سدیم و سولفات منیزیم
تعیین پتانسیل تغییر حجم ترکیبات سیمان و سنگدانه
تعیین پتانسیل واکنش قلیایی سنگ های کربناتی
                      

                      

                       

                     

                                   

چهارشنبه 16 فروردین 1391 ساعت 10:31  
 نظرات    
 
مائده علیشاهی 20:06 چهارشنبه 16 فروردین 1391
2
 مائده علیشاهی
بسیار ممنون جناب مهندس
عادل گودرزی 20:19 چهارشنبه 16 فروردین 1391
1
 عادل گودرزی
دستتون درد نکنه.
استفاده کردم!
مهدی حمزه زاده آذر 23:37 چهارشنبه 16 فروردین 1391
1
 مهدی حمزه زاده آذر
ممنون داش سیا خیلی حال کردم با مطلبت داداش. کارت درسته
مخلصم
حسن ابراهیمی 14:35 پنجشنبه 17 فروردین 1391
1
 حسن  ابراهیمی
دلم کباب شد واسه میله گردهای لخت.

آیا مواد قلیایی در خود سنگدانه ها و سیمانهای کارخانه ای موجود هستند یا از طریق آبهایی که آلوده به مواد قلیایی هستند به ملات بتنی وارد میشوند؟

اگر در خود سنگدانه ها موجود باشه راهی برای جداسازی این مواد از سنگدانه ها وجود داره ؟

اگر در سیمان کارخانه ای موجود باشه , مگر کارخانه روی محصولاتش آزمایش انجام نمیده ؟

آیا فعل و انفعالات در طول زمان همواره در بتن اتفاق میافته ، یعنی بتن بعد از گیرایی نهایی خودش و خشک شدنش همچنان در شرایط فعل و انفعالات قرار داره ؟

خدا رو شکر که لااقل میله گردها فاقد مواد قلیایی هستند.

تشکر سیامک جان
سیامک مطلبی 23:22 پنجشنبه 17 فروردین 1391
0
 سیامک مطلبی
با سلام خدمت دوستان عزیزم

جناب مهندس ابراهیمی

عموما در زمان اختلاط بتن روی آب توجه ویژه ای میشه و توصیه ها بر این هست که از آب قابل شرب در ساخت بتن استفاده بشه بنابراین احتمال وجود مواد قلیایی در آب ضعیف تر هست در بعضی موارد بعضی سنگدانه ها مشکوک مثل کوارتز - کلسدونی - اوپال - کریستو بالیت و شیشه های سلیسی با اکسیدهای قلیایی درون سیمان واکنش میدن که در حضور رطوبت بتن تحت تنش داخلی قرار میگیره و ترک میخوره و برعکس ترکهای دیگه که از خارج شروع میشه این نوع ترک از داخل شروع میشه و به بیرون سرایت میکنه و زمانی دیده میشه که کار از کار گذشته به همین دلیل به این واکنش اصطلاحا سرطان در بتن میگن
سنگدانه های بالا مشکوک به واکنش زاهی هستن و توانایی اونها باید بررسی بشه و در صورت مثبت بودن جواب واکنش زایی سنگدانه باید از سیمان با قلیایی معادل کمتر از 0.6درصد در واکنش قلیایی - سلیسی استفاده بشه ( مبحث 9 صفحه 80 )

این رو هم میدونم که در سیمانها عموما مقداری اکسید قلیایی وجود داره گذشته از تمام این موارد گاهی حتی خوردگی آرماتور هم میتونه باعث تنش در بتن و ترک بشه
راستشو بخواین اطلاهات من در همین حد هست و و هستن دوستان با مدارج علمی و تجربه بالاتر که من هم خوشحال میشم از نظرشون استفاده کنم

موفق باشید
حسن ابراهیمی 02:02 آدینه 18 فروردین 1391
1
 حسن  ابراهیمی
من ممنونم از توضیحات خوب شما سیامک جان , در مورد اکسید شدن میله گرد که فرمایش کردید دقیقا همینطوره که می فرمائید , چون با اکسید شدن فلز به حجم فلز اضافه میشه و نیاز به فضا داره و باعث ترک برداشتن بتن میشه , برای همین بهتره قبل از شروع شدن زنگ زدگی میله گردها عملیات بتن ریزی انجام بشه تا سطح میله گرد پوشونده بشه و در مجاورت هوای آزاد و رطوبت موجود در هوا قرار نگیره.

باور بفرمائید اونقدر پروژه های زیادی دیدم که آرماتور رو در محل کار گذاشتند و برای مدت زمانی طولانی بتن ریزی نکردند و تمام سطح آرماتور زنگ زده بودند , در این شرایط که بتن ریزی انجام بشه , آب و رطوبت موجود در بتن کمک بیشتری به تورم زنگهای فلز می کنند و وجود این اکسیدها از یک طرف باعث فاصله بین سطح اصلی میله گرد و سطح اصلی بتن در داخل کار میشه و در محل همین فاصله هوا قرار می گیره و از یک طرف وجود هوای ناچیزی که در این قسمت هست باعث خوردگی و زنگ زدگی بیشتر میله گرد میشه و هر مقدار که میله گرد بیشتر زنگ بزنه بازهم نیاز به فضای بیشتر داره و در نتیجه با فشاری که در محل به جداره داخلی بتن وارد میشه باعث شکستگی بتن میشه , حالا اگر جنس بتن و سنگدانه ها و سیمان و آب مصرفی هم مرغوب باشه و جنس بتن ناب و درجه یک هم باشه فقط بخاطر زنگ زدگی سطح میله گرد در معرض ترک برداشتن و شکستگی قرار داره.

شاید بخاطر همین علت باشه که بعضی ها مایلند میله گردها رو ضد زنگ بزنند و بعد بتن ریزی کنند , در صورتیکه وجود ضدزنگ فاصله ای میشه بین میله گرد و بتن و نمیگذاره که بتن و میله گرد به همدیگه بچسبند و پیوند بخورند.

با تشکر , موفق باشید
نیما محسون 14:39 پنجشنبه 24 فروردین 1391
0
 نیما محسون
ممنون